وقتی حتی مرگ هم ما را از فضای مجازی جدا نمی‌کند…

با سلام و احترام

امروز فضای مجازی کاری با ما کرده که جای تأمل جدی دارد.

انسانی که پدرش را از دست داده، در همان روزِ داغ و سوگ، دست از پست و استوری برنمی‌دارد؛ پیام‌های تسلیت دوستان و آشنایان را یکی‌یکی منتشر می‌کند، گویی نبودن در فضای مجازی از خودِ غم سنگین‌تر شده است.

روزهایی که باید به سکوت، تأمل، اشک و خلوت با خود بگذرد، حالا به صحنه نمایش تبدیل شده؛ نمایش غم، نمایش اندوه، نمایش تسلیت‌ها. فضای مجازی حتی در لحظه مرگ عزیزان هم حذف نمی‌شود.

سؤال تلخ اینجاست:

چه بر سر ما آمده است؟

کِی اندوه، نیازمند دیده‌شدن شد؟

و از چه زمانی آرامش دل، وابسته به تأیید مجازی دیگران شد؟

نمی‌دانم دشمن چه بر سر سبک زندگی ما آورد که حتی حرمت غم، سکوت و عزاداری هم رنگ باخت؛ تا جایی که مرگ پدر نیز بدون ثبت و انتشار در شبکه‌های اجتماعی، گویا کامل نمی‌شود.

شاید وقت آن رسیده کمی مکث کنیم…

کمی از این هیاهوی مجازی فاصله بگیریم…

و بعضی دردها را فقط برای دل خودمان نگه داریم، نه برای نمایش.

با تشکر/